ez etsi, gogor eutsi behar da beti!

nola diren gauzak, gernikara (euskal herriko zuloa 2, oñatiarrei esan nien bezela) bertsoak entzutera joan, ta presenteago edozer eukitzea bertso saioaren aurretik.

dena izan zen pixkat martzianoa ( edo martiztarra edo martitztarra), eta momentu hortan zestoa edo sestaora ote zijoan argi etzuen batekin elkarrizketa interesgarria izanez pasa nuen bidaiaren zati bat. besteak beste gestalt terapiaren kontuez aritu zitzaidan, nahiz eta etzen hizketagai bakarra izan. esan zidan testu bat bidaliko zidala horren inguruan.

gernikara iritsi, bertso saiorako sarrera hartu, lagun batekin topatu, ta barrura.

bukatu ostean lagun bati bisita egitera, bere lantokira ta hara bidean goian aipaturiko oñatiarrekin topatu, gero gaztetxera, ta hortik aurrera gauza asko, baina jende oso interesgarria gehienbat, gustora eoten zean jendce tipoa. bukaeran nekatua neolako, baina oso ondo pasa nula esan daiteke. etxera eguerdiko ordubataren inguruan iritsi nintzen, ta lotara. baina bertso saioa genuen, ta beraz, di-da esnatu info7 bidez (bai, deituiozue propaganda edo difusioa, ze hori zen intentzioa) entzuteko. gozatua. gustura entzun nituen bertsoak, eta gusturago entzun unai iturriaga seguruenik finalean zela. zoritxarrez bai bagenekielako onintza enbeitak milagro ikaragarri handia egin behar zuela sailkatzeko. ia uxue alberdi edo miren amurizak lortzen duten 7. hori izatea.

total, korreoa begiratzera joan eta ikusten dudala autobusekoak idatzi didala. patxi sansinenearen testu bat bidali dit.

ta honek denak gaur goizera garamatza (bai, asmatu duzue, kontatu nahi nuenera), ama patxi sansinenea horrekin egondakoa da, ta kontatu diot testuarena ta emozionatu ta disparatu egin da, bera egon zeneko gauzak kontatzen, zenbat lagundu zion, ze ona izan zen...

ta inoiz pentsatuko ez nituzkeen gauzak ere kontatu dizkit, interesgarria izan da, peña modu batera ezagutzen dezu ta iristen da puntu bat beste aurpegiak dituela ahazten duzuna, horrelako momentuak gertatzen diren arte.

gestalt, bizitzan garrantzitsu kontsideratzen dudan jendeak aipatu dit hitz hori, sakonkiago aztertzen hasi beharko. momentuz, bidali zidan testua irakurtzen hasi naiz.

bada gaztelerazko ahots ezohiko bat, zirkulu politizatu, nostalgiko edo freaketatik kanpo oso ezaguna ez dela izango suposatzen detena. abesti oso glorioso bat du, "hoy no me levanto yo" deitzen da, ta kantatzen duna chicho sanchez ferlosio da. bereziki bukaerako reflexioa oso brutala da. nere bizi filosofia ulertzen laguntzen du, ez?

txiki sentitzen naiz, txiki-txiki-txiki. azken aldian ilusio gehien egiten zidan gauza (bartzelonara jutea zubian) inposible bihurtu da, haietako batek niganako hostilidadea modu neurrigabean garatu dezakeelako nere komentario batengatik. eta hola juteak ez nau gehiegi ilusionatzen, suposatuko dezuenez.

deslekutua, txiki, indarge. ta orain zer?

bizitza bukle zikin bat da, ta zintzoki sentitzen duzuna adieraztea faltsua izan eta guayismoan erortzea baino baloratuagoa dago. ba bale. ikasi dut lezioa. ez esan inorri egiak, izan faltsu, egin irribarre denei, dirudienez hori da eramaten dena.

gernikara noa aste hontan, ea animoak igotzeitudan. bigarren saioa txapelketa nagusian (bat pobrea ta kotxe gabea da, dena ere ezin da, nahiz eta hortarako dugun info7)

carlos cano adoratzen det, benetan brutala iruditzen zait, ironiaren maitalea abesti askotan, eta herriaren espresioak erabiltzen jendea aktibatzeko. andaluziarekiko atxikimendu berezia dut, agian txikitako oroitzapenengatik, agian besterik gabe, tango-flamenco-fado trioko zati bat hangoa delako, baina carlos cano benetan emozionantea da neretzako.

intuitzen detenez askorentzako ezezaguna izango dela gehienean, abesti kañeroenen konpilazio bat egingo dizuet. ondo kokatu garaia, gaur egun jendea da hona, europara, datorrena, baina garai ez oso urrun batean, andaluziarrak modu basatian deslekutuak izatera behartuak izan ziren, "viva la gracia de andalucia, con pasaporte de emigracion" carlos canoren hitzetan. folklorismoak, manolo escobar eta sevillanak saldu, ta bertakoak alde egitera behartu bizi ahal izateko.

- tango de las madres locas

- la murga de los currelantes (que vuelvan pronto los emigrantes!)

- viva la grasia

- sevillanas de chamberi

- proclamacion de la copla

- sin ti no puedo vivir

- el milagro del palmar

- la especulación

badut ohitura, txikitatik gainera, atzerriko jendearekin harremantzekoa ta orduan, imaginatuko duzuen moduan, kultura ezberdinen arteko txokeak ematen dira. hau berez ez da txarra, baina gaizkiulertuak gehiago izatea errazten du. twitter bidez jarraitzen banauzue, jakingo duzue bertsozalea naizela, bertsoeskolan saiakera bat edo beste egindakoa, baina bertsozalea (a.k.a. bertsolari frustratua), ba gaur bati argumentatzen, jarri naiz pentsatzen bertsolari frustratu izan arren, ez ote dudan barneen dudanean (hitzean) bertsolariaren atzetik aurrerako sistema hori tatuatu.

batzutan halakoak gertatzen dira, ta azken asteburuan bertsolaritzaren espresio kontzentratu jendetsuenean eman da. jakingo duzuenez, semifinalen lehen fasea ari gara bizitzen, baina flashback bat egin behar dut.

final laurdenetako azken saiotik bueltan ginela, kotxean eztabaida antzeko animatu bat izan genuen euskal kultura zela eta etzela. gehienean esan daiteke nik eta beste batek akaparatu genuela atentzio gehien. nere postura blog hau ikusita nahiko erraza izango zaizue asmatzen, gai rekurrentea baita, ta bestearena ba bueno, ofizialista-edo dei diezaiokeguna.

orain gatozen bueltan azken astebukaera hontara, saioetara joan ez baina entzuten saiatu zaretenek jakingo duzue gatazkatsua izan dela, egun batean argia joan eta bestean info7k arazoak izan baitzituen. kasualidadez, hor zebiltzan bergaran larrabetzu.orgeko kideak grabatzen eta koskakoek izan zuten gasteizekoa grabatzeko aukera.

kultura, jabetza eta berriro eztabaida. espainiar kolonialismoaren irrati telebistak txungoak izateaz gain esaten dutenean, ez du materiala liberatzeko ohitura oso errotua, eta gainera larrabetzu.orgen salatu dutenez eurena ez den materiala erabili arren ez omen dute aitortzarik egin, materialak duen copyleft lizentziak norena den (kasu hontan nork grabatu eta eskegi duen) aitortzea badakar ere.

eta honekin denarekin eztabaida piztu zitekeela-eta (interesgarria izango zena nere ustetan) honako hauxe idatzi dute.

durangoko azokan musikherriak bere standean jarri ohi duen musika deskargatzeko aukerarekin eta holako kasualidade ta zorioneko gertakariekin eztabaidan sakontze bidean joan gaitezke, ia zer dakarkigun denborak.

ametsen kontua nere imaginarioan horren rekurrentea izatea ez da kasualitatea, askotan jausten bainaiz ametsen erresuman (ze demontregatik juntatuko nituen amets eta erresuma esaldi berean?), gainera egiten ditudan gauzetatik behintzat erdiak ametsengatik egiten ditudala esango nuke, eta beraz, ametsek nere bizitzan garrantzia berezia dutela esan daiteke.

asteburu hontan beroaldi latza izan dut, ta ezin nuenez atera (hala da, ez dut arrasatetik edo altsasutik ibiltzerik izan), ba kanpaijotzeari ta ikasteari (aitzakia gutxi nun bestela... ta noizpait hasi beharra nun, ala?) eskeini diot nere denbora.

ikastearen zatia aspergarria denez (jeje) besteaz arituko naiz. ez naiz gehiegi ibiltzen web pornoetan-ta, baina lagun batek noizpait komentatu zidan batekin gogoratu nintzen, cam4. web honen kontua da jendeak webcama jar dezakeela besteek ikus dezaten, edo besteek jarritakoa ikus dezakeela, txat bat du emititzen ari den bakoitzak, ta honen bidez ikusi nahiko zenukeena eskatzeko aukera edo nahi dezunerako aukera ematen zaizu. pagatu egiten badezu (ez detena gomendatzen, baina aukera bat da), lokalizazioa sartzen da, ta zure ingurukoa dela dioen jendea bakarrik bilatzeko aukera ematen zaizu hori bada nahi dezuna.

bale, honaino azalpenak. ta zertara zetorren hori guztia?

ba denak du lotura, blog hontan pornoari buruzko testu ezberdinak daude, baina honetarako bereziki hau interesatzen zait, ta ameslariaren kontua nioen agian ameslariegia naizelako interes komertzialak enoratzen (dirua ematen baitiote bisita gehien duenari, ta horrek konpetentzia zikina indartu), baliteke, baina holako webek norabide askotan joan daitekeen sorkuntza ahalbidetzen dute, estatu txiki bat pornoaren ikono bihurtu ta denok horkoak garela esaten badugu, gure artean esperimentatu eta ikas dezakegularik, euskal porno antiheterosexistaren inguruan interesatutakoen komunitatea bilduko duen gune esperimental bilakatzen, momentuan sortu eta desagertuko den esperientzia lantzen gainera.

agian ameslariegia naiz, baina ilusionantea da.

jakina da "los ladrones van a la oficina" telesaila gustoko dudala. gaur bertan agertzen den aktore bat hil da, jose luis lopez vazquez, suediarren atzetik babeatzen egin bazen famatu ere, txokotxo bat merezi duena noizpait "escabeche" izatea erabaki zuelako. lapurrei lapurtzen zielako, legea borrokatzea gauza zoragarria egiten zutelako. egitan, serie hori "el principito" bezala da, irakurtzen den aldiro modu ezberdinean ikusten da...

bakarrik bidaiatzeko ohitura dut, normalean mp3ak edo PDAk lagunduta, kontua da kalea kristaletik bezala ikusten dudala, 3-d zinean banengo bezala, parte baina arrotz.

eta duela egun batzuk autobusean andre batek deitu zidan atentzioa, munduko modu horteroenean zeramalako ferrariren kamiseta bat. eta jarri nintzen pentsatzen, ze mania dagon (eta D&Grekin gogoratu nintzen) marka batzuk daramatzazula erakusteko, ezertara ez badator ere, working class elitea sortzeko edo jakintzazu, arrotz sentiarazten naute joera hoiek, kutrea delako dirudun bat horrelako memelokeriekin ibiltzea, baina ia dirurik ez duen bat dolze & gabana markarekin ibiltzea (akats ortografikoek faltsua dela iradoki nahi dute) oraindik kezkagarriagoa da, publizidadeak horren bortizki markatu dizkigu hitz batzuk, haiei lotuta uste dugula gehiago garela, klase gehiago dugula.

esaten zuten flechazosek "el estilo no se compra, se que tu nunca podras entenderlo" diruaren mugetatik haratago dagoelako duintasuna, eta ez hain justu ferrariren kamiseta bat eramatean.

nazkatzen naute erreferente zakarrek, marxismoaren espresio matxitoek, euskal erresistentziaren sektore herra hutsezkoek, rutinarioek. aspaldi esaldi bat asko esan ohi nuen, esaten nuen begi bat euskal herrira ta bestea mundura begira nuela, erreferente nituenetatik ikasteko, eta hemen lantzeko bide hoiek. aspalditik ditut gertukoak sentitzen komunikazioaren gerrilla, hacktibismoa, autonomia operaia eta horren ildora sortuak, "mugimendu antagonista" deitua izan dena, queer mugimendua, eta askapen sexualerako fronte kañeroak (euskal herrian medeak taldea espresio ezagunenetakoa dutena)

irudimena lantzen duten erreferenteak dira gehienean, ta irudimena lantzen ez dutenak ortodoxiatik ihesi doaz, margenetan kokatuak daude, mugekin jolasten dute, kontrabandistek bezala.

kulturaren inguruko hizketaldi bat izan nuen duela gutxi, kulturaren berrelitizazioaz aritu ginen zehazkiago esateko, ta konturatu nintzen zein arroztua (arrotztua) ditugun espresio batzuk, ez dagoela argi guk edo haiek markatzen duten muga, ea gu garen espresio hoietara iritsi nahi ez dugunak edo haiek diren automasturbazioa edo klase masturbazioa nahi dutenak, gu (klase prekarioa) espresio hoietatik baztertuaz.

bada garaia betiko zirkuluetatik irten eta leku berrietatik edateko, borroka molde berriak lantzeko, gune berriak inbaditzeko, eta haiek gureetara ekartzeko, elitizazioaren kontu honekin altxor asko goazelako galtzen beldurrengatik edo klase kontradikzioak sortuko dizkigulakoan, edo bide batzuk desaktibatzen "bigunegiak" direlakoan (komunikazio gerrilla, subvertisinga edo itziar zigak komentatzen duen moduan martxoak 8 batean leioako fakultate bateko sarrera alu erraldoi batekin tapatu eta denak hortik sartzera eramatea kasu) asumituak ditugun bide batzuk baino efektiboagoak izan daitezkeenean eta iristeko ahalmena biderkatu dezaketenean.

opera ya!